geribesleme

  Kamuoyu araştırmalarının değerine ilişkin olarak gelişen, gerçek anlamda bilimsel tartışma, eğer bu konudaki engeller toplumsal değil de entellektüel olsaydı, özel bir sorun çıkarmaz, kısa zamanda da kapanır giderdi. Gerçekten de, aslen basit olan bir sorunu, işin en başından karmaşık kılan “kamuoyu”na ilişkin bilimsel tartışmanın siyaset alanına çekilmesi ve bundan dolayı da, kendi tanımlarını kabul ettirme mücadelesindeki tarafların, sorunu, tamamen toplumsal olan kapasiteleri yoluyla çözmeye itmesiydi. Siyaset alanında zevahir her zaman haklı çıkar zira bir şeyi zannettirmeyi başaran, o şeyin varolmasına katkıda bulunur. -Toplumbilimciler de dahil- herkesin, araştırma kuruluşları tarafından üretilen kamuoyunun (toplumbilimcileri için söz konusu olan, yalnızca toplumsal bir olgunun dikkate alınması olsa bile) “mevcut olduğu” konusunda hemfikir olmasını bilimsel bir zafer olarak algılamaları artık şaşırtıcı değildir. “Kamuoyu” tartışmalarında,

Kavram
 “Kamusal alan” kavramıyla kendi içinde bir anlamda kamuoyuna benzer bir alanın oluşturabileceği, toplumsal yaşamımızın bir parçasını tanımlıyoruz. Kamusal alanın en önemli niteliği tüm vatandaşlara açık olmasıdır. Kamusal alanın bir bölümü, özel vatandaşların birbirleriyle bir kamu organı yarattıkları her türlü iletişim sayesinde yaratılır.1 Buna göre, kamusal alan içinde bireyler ne özel alanın üyeleri olan işadamı/işkadını ya da profesyoneller gibi, ne de devlet bürokrasisinin yasal yaptırımlarına mâruz kalan anayasal düzenin üyeleri gibi davranabilirler. Vatandaş olarak tanımladığımız bireylerin ancak ve ancak toplumsal çevrelerinde herhangi bir sınırlama olmaksızın -diğer bir deyişle, kendi düşüncelerini özgürce açıklayıp yayımlama hakkı ve özerk grup örgütlenmeleri kurma hakkının garantisi altında- hemen herkesi ilgilendiren sorunlar hakkında birbirleriyle etkileşimde bulunabildiklerinde bir kamusal alan olarak davranabilmeleri kuşkusuz olası. Büyük bir kamusal alan gözönüne alındığında,